งานประกวดที่แสนน่าเบื่อ

เริ่มมาจากคุณนัท สุมนเตมีย์ได้แสดงความคิดเห็นผ่านทางfacebook status ผมได้อ่านได้ร่วมแสดงความคิดเห็นต่างๆ พบว่าเป็นมุมมองที่มีประโยชน์ต่อคนอื่น จึงขอคัดลอกพร้อมนำมาเรียบเรียงอีกครั้ง หรืออยากจะอ่านฉบับเต็มก็ไปที่นี่ครับ http://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=133535723362409&id=297623158447&ref=notif&notif_t=like

Nat Sumanatemeya Fanpage ไปตัดสินรูปประกวดรูปสัตว์ป่ามา ขอบอกว่าเบื่อรูปนกจาบคาคาบแมลงกับนกป้อนกาเหว่ามากๆ Wildlife ในประเทศไทยทำได้แค่นี้หรือ

Nat Sumanatemeya Fanpage ผมเข้าใจว่ารูปที่ได้รางวัลจากการประกวดทุกที่ในโลกนั้น ไม่ได้มีความหมายอะไรไปมากกว่า ภาพที่กรรมการในกลุ่มนั้นชอบตรงกันครับ แต่ลองย้อนกลับไปดูผลการประกวดในรอบเกือบ 20 ปีที่ผ่านมาดูสิครับ มีปีไหนที่รูปนกจาบคาคาบแมลงไม่ได้รับรางวัลบ้าง … แล้วมีปีไหนที่มีรูปเสือลายพาดกลอน ที่ถ่ายจากธรรมชาติ หรือรูปวาฬแม่ลูกขึ้นกินลูกปลากะตักพร้อมกันแล้วเห็นลูกปลากะตักกระเด็นออกจากปากบ้าง แต่ถ้าเราไม่ก้าวข้ามไป อีก 20 ปี ข้างหน้านกจาบคาคาบแมลงแสงสวยๆก็ยังคงได้รางวัลอยู่ดี เพราะมันพิศเจริญไงครับ

Nok Ratchanok แล้วเกณฑ์การให้คะแนนมีอะไรบ้างเหรอคะ เค้าไม่แบ่งประเภทสัตว์ใช่มั๊ยคะ ว่าเป็นสัตว์ปีก สัตว์บก สัตว์น้ำ

Nat Sumanatemeya Fanpage วันนี้มีผู้แทนจากกรมอุทยานท้วงขึ้นมาอย่างนี้เหมือนกันว่า วาฬเป็นสัตว์น้ำ … แต่มีกรรมการผู้ใหญ่ท่านหนึ่งบอกกลับไปว่า คุณลองไปเปิดดูสิว่า วาฬทุกชนิดนั้นเป็นสัตว์ในบัญชีรายชื่อสัตว์ป่าคุ้มครองของประเทศไทยค ผมไม่ได้รังเกียจนกจาบคานะครับ แต่ผมสังเกตุมาหลายปีแล้วว่า ถ้าภาพแนวไหนได้รางวัลบ่อยๆ คนที่ล่ารางวัลก็มักจะเดาใจกรรมการว่าน่าจะชอบรูปแนวนี้ ปีถัดมาก็จะเป็นภาพแนวนั้นมากันเต็มไปหมดครับ Nat Sumanatemeya Fanpage วันก่อนมีคนมากระซิบผมว่า Best of show ของ BBC Wildlife ปีนี้เป็น Sperm whale ครับ

Thanaraj Vang ภาพที่ได้รางวัลภาพนกจาบคาคาบแมลงดีเด่นได้แก่…(กลองรัว ตื่นเต้น) ภาพนกจาบคาคาบแมลงครับ (เสียงปรบมือดังก้อง)

Nat Sumanatemeya Fanpage ผมยอมรับอย่างหนึ่งว่าการประกวดภาพงานนี้เป็นงานที่คัดเลือกกรรมการได้ดีทีี่สุดในประเทศนี้ มีวิธีการลงคะแนนที่ยุติธรรมเป็นธรรมและทันสมัยมากที่สุด หากผมรู้สึกว่าในบางครั้งมันอาจจะยากที่จะนำภาพคนละชนิดหรือคนละ catagories มาเปรียบเทียบกันครับ BBC Wildlife เป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดเพราะเขาแยก Catagories ออกไปเลย นกก็ประกวดกันกับนก สัตว์ป่าก็ประกวดกันกับสัตว์ป่า โลกใต้ทะเลก็เป็นอีกประเภทหนึ่ง ต้นไม้ก็ประกวดกับต้นไม้ กรรมการในแต่ละชุดก็แยกกันไปเฉพาะทาง ชุดนก ก็นก สัตว์ป่าก็สัตว์ป่า ผุู้จัดเคยถามผมว่าทำไมไม่มีรูปใต้น้ำมาส่งประกวดเลย ผมก็ตอบไม่ได้ ทั้งๆที่เขาก็เปิดรับภาพใต้ทะเลด้วยแต่ perception ของคนเห็นว่าจะต้องเป็นภาพนกและสัตว์ป่าเท่านั้นมั้งครับ กลับมาถึงภาพรวมของภาพที่ส่งเข้ามากันดีกว่า พูดตามตรงว่าผมเปิดดูตามหน้า web ต่างๆเห็นภาพที่มา post กันมากมายที่ดูแล้วทึ่ง แต่ภาพหลายๆภาพไม่ถูกส่งเข้ามาร่วมประกวด ผมไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะอะไร แต่คนเมื่อมาดูภาพที่ส่งเข้ามาส่วนใหญ่มักจะเป็นหน้าเดิมๆ ถ่ายภาพแบบเดิมๆ มุมมองก็ไม่ต่างจากเดิมนัก สิ่งที่ผมเห็นอย่างหนึ่งในภาพรวมของเมื่อวานนี้คือมีกลุ่มผู้ส่งภาพเข้าประกวดกลุ่มหนึ่งที่ส่งมาจากชลบุรี ได้ส่งภาพนกที่มีการ harassment ลูกนกอย่างชัดเจนเข้ามาประกวด และคณะกรรมการได้ตัดออกไปจากการประกวด ทันทีเพราะไม่อยากให้เป็นแบบอย่างที่ไม่ถูกสำหรับการถ่ายภาพธรรมชาติ

Thanaraj Vang ก็เห็นได้ชัดเจนในวงการประกวดประชันระดับโลกหลายเวที อย่างเทศกาลหนังคานส์นั่นไง หากไม่ได้มีทิม เบอร์ตันเป็นคณะกรรมการตัดสิน ลุงบุญมีฯจะเข้าถึงอันดับหนึ่งหรือเปล่า ฉะนั้นการคัดเลือกรสนิยมและการมองโลกของกรรมการก็เป็นตัวบอกได้ระดับหนึ่งแล้ว ยังดีที่คานส์เปลี่ยนคณะกรรมการทุกปี เปลี่ยนมุมมองทุกปีและยึดเอาความหลากหลายเป็นที่ตั้ง ในขณะที่เรายึดเอาความเห็นของผู้ทรงคุณวุฒิหน้าเดิมๆโดยตลอด วิธีการเล่าเรื่อง เทคนิค สี และอารมณ์เดิมๆก็ได้รับคัดเลือกอยู่ดี การตัดสินภาพสัตว์ป่ามีผู้ตัดสินที่เป็นคนในสายแฟชั่น สถาปัตยกรรม นักดนตรี นักเขียนหรืออะไรอื่นๆที่มีมุมมองสุนทรีย์ที่ต่างออกไปเป็นส่วนร่วมบ้างหรือเปล่า การเปิดรับภาพในวงกว้าง คณะกรรมการควรจะมีมุมมองกว้างด้วยเช่นกัน … “ผมเข้าใจว่ารูปที่ได้รางวัลจากการประกวดทุกที่ในโลกนั้น ไม่ได้มีความหมายอะไรไปมากกว่า ภาพที่กรรมการในกลุ่มนั้นชอบตรงกันครับ” ผมเห็นด้วยกับอ.นัทอย่างยิ่งครับ

Thanaraj Vang ขอมอบรางวัลเกียรติยศให้นกจาบคาคาบแมลงผู้มีคุณูปการแก่วงการสัตว์ป่าไทยมาตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา …ฮา

Nat Sumanatemeya Fanpage ผมย้อนกลับนึกไปถึงการประกวดภาพของสมาคมถ่ายภาพเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อนที่มีพระเดินเรียงแถวกัน ไม่ใช่ภาพนั้นไม่ดี ไม่งาม ไม่สวย นะครับ แต่การทำซ้ำ บ่อยๆ โดยไม่คิดจะเปลี่ยนไปทำอย่างอื่นบ้าง หาแนวทางอะไรใหม่ๆบ้างนั้น ทำให้คุณค่าของมันลดลง วิธีการศึกษางานด้านศิลปะ(ถ้ายอมรับว่าการถ่ายภาพเป็นศิลปะ) ในบ้านเราคืองานช่างที่ต้องหัดลอกแบบครู จนทำได้เหมือน ถึงจะเป็นผู้สืบทอดงานช่างไป ในขณะที่โลกตะวันตกอาจจะคิดคนละแบบกัน งานศิลปะที่ดีจะต้องเป็นงานที่มี signature เป็นของตนเองที่ชัดเจน ผมชื่นชมครูถ่ายภาพที่สร้างสรรค์ผลงานไว้เมื่อค่อนศตวรรษที่แล้วครับ แต่สิ่งที่คนรุ่นเราและคนรุ่นต่อๆไปควรจะต้องทำก็คือ พัฒนางานแตกยอดต่อไป ให้เกิดความแตกต่างและหลากหลายครับ

Oon Oontezuma ที่มาของกรรมการก็มีผลครับ ผมเคยไปรับรางวัลครั้งนึง เห็นคนที่ได้ที่สองมากับพวกกลุ่มใหญ่ และสนิทสนมกับกรรมการบางคนมาก พูดคุยเสียงดัง และอวยกันเอง วิจารณ์ภาพคนอื่นแบบ… บางครั้งพอเห็นรายชื่อกรรมการผมจะเฉยๆ ไม่ค่อยอยากส่งภาพเท่าไหร่

Oon Oontezuma อือ.. เคยจัดประกวดในชมรม มีน้องคนนึงส่งรูปตำรวจรับสินบน..ภาพชัดเจนองค์ประกอบก็โอ จึงสร้างความลำบากใจในการตัดสิน รู้ว่าถ่ายยาก เทคนิคต้องแม่น (นานแล้วสมัยกล้องฟิล์ม) และต้องกล้าด้วย แต่มันก็คงไม่พิศเจริญมั้งครับ เลยตกไป

Thanaraj Vang มันตัดสินความงามกันด้วยเกณฑ์อะไรครับ …ใครรู้ช่วยบอกคณะกรรมการเหล่านั้นด้วย ๕๕๕๕ ผมเชื่อว่าการประกวดแต่ละงานควรมุ่งให้ “สาร” ที่อยู่ในผลงานส่งต่อไปยังผู้ชมได้ทั่วถึง โดยอาศัยแรงกระเพื่อมจากการชนะรางวัลเป็นตัวช่วย และความงามเป็นแรงดึงดูดให้เข้ามาชม ส่วนงานที่เข้าร่วมทั้งหลายก็เป็นแหล่งข้อมูลที่บอกว่าคนกำลังคิดอะไรกันอยู่ แสดงความคิดเห็นกันไป เมื่อไหร่ที่คนส่งประกวดเฮโลทำงานเอาใจกรรมการ เมื่อนั้นการประกวดก็สิ้นค่า เพราะภาพที่มาด้วยอาการเลียแข้งเลียขา(เลยไปถึงขั้นเลียตูด)กรรมการก็จะเป็นกองพะเนิน เหมือนภาพเดียวแต่มีเป็นร้อยใบ ให้มานั่งตรวจว่ามันต่างกันยังไง อย่างนั้นเหรอ …เสียเวลาเปล่าครับ …หนังดีโคตรสนุกเรื่อง The Insider ที่วิพากษ์วงการบุหรี่ยับเยิน ก็ไม่ได้รางวัลอะไรเลยครับ

Wissanu Wisetputtasat ขอแนะนำตัวก่อนครับผมชื่อยูครับพี่นัทรุ่นน้องพี่เบิดjmlมาจากชลบุรีครับ ผมเป็นคนนึงที่ชื่นชอบภาพของพี่ๆหนุมานมากครับ และเป็นคนนึงที่ส่งเข้าประกวดงานนี้เหมือนกัน ผมว่าหลายๆครั้งที่ภาพผมตกรอบผมรู้แล้วครับว่าอะไรครับพี่นัท อ่านข้อความของพี่นัทถึงได้รู้ว่าคืออะไร สงสัยภาพผมที่ตกรอบอยู่บ่อยๆเพราะว่ามันไม่พิศเจริญมั้งครับพี่นัท

Baramee Temboonkiat สนามการประกวดไม่ว่าระดับไหน ดีทั้งนั้นครับด้วยจุดประสงค์ที่สร้างขึ้นมา แต่คนต่างหากครับที่ทำให้หลายๆอย่างแปรผันไป แต่ขั้นตอนแรกเราต้องให้เกียรติตัวเองก่อน ผมบอกตามตรงนะครับ คนที่ส่งภาพประกวดที่ล่ารางวัลและส่งทีละหลายๆชื่อนี่ นอกจากจะไม่ให้เกียรติตัวเอง เอาเปรียบคนอื่น และยังไม่ให้เกียรติกรรมการอีกด้วย … เป็นเรื่องจริงที่น่าเศร้า

Baramee Temboonkiat …ลืมไปครับ….ส่วนตัวผมว่า….พระเดินเรียงแถว….สวยครับ….พระปักกลดเป็นหมู่คณะ….ก็สวยครับ….แต่เพียงแต่ในบางเหตุการณ์ งงครับ พระจะมาปักกลดรอแสงทไวไลท์ทำไม…ผมว่า “สาร” ในภาพมันขำๆนะ…ผมว่ามันสวยแต่มันไม่จริงครับ…บางทีเซทกันจนเกินไป…ผมว่าพอเห็นนานๆมันยิ่งจำเจ….น่าเบื่อ…บางทีเห็นภาพฝรั่งถ่ายพระ….อารมณ์มันต่างกัน…ฟิลในภาพมันต่างกัน….องค์ประกอบไม่ลงตัวแต่อารมณ์มันจี๊ดเลย….ส่วนภาพที่เราคุ้นๆกันอารมณ์แบบนิมนต์มาทั้งวัดนั้นบางภาพสวยองค์ประกอบไม่มีที่ติ….แต่ผมว่ามันขาด “ความจริง” และเราก็อยู่กับสิ่งเหล่านี้กันจนชิน…ในชั่ววินาทีที่ความจริงกับความสวยงามมาเจอกันบางทีมันมีแป็บเดียวครับ….แต่ถ้าอยากถ่ายแบบความลวง…จะจัดยังไงสั่งยังไงได้หมดละครับ

Thanaraj Vang ภาพบางภาพที่เห็นกันอยู่ว่าเป็นภาพ snapshot หรือ street หรือ ภาพธรรมชาติ หลายๆภาพระดับโลกก็มีการเปิดเผยหลังไมค์ว่าเป็นภาพที่เซ็ทถ่าย แต่ด้วยฝีมือของช่างภาพผู้ชำนาญ ก็ลวงผู้ชมจนคล้อยตามได้ จรรโลงอารมณ์ได้เช่นกัน …กรณีมนุษย์เหยียบดวงจันทร์ยิ่งน่าสนใจ ภาพถ่ายที่เผยแพร่ให้ชาวโลกรับรู้ถึงความสำเร็จนั้น คนไปถึงดวงจันทร์ได้แล้วก็ยิ่งใหญ่เหลือเกิน แต่ถ้าไม่ได้ไปจริง แล้วแต่งเรื่อง แต่งภาพออกมาลวงคนจนถึงทุกวันนี้ได้ โอ้โห ผมเป็นคณะกรรมการก็ให้รางวัลเหมือนกันนะครับ ก็มันโคตระยิ่งใหญ่กว่าไปเหยียบดวงจันทร์เป็นไหนๆ ต้องใช้จินตนาการก้อนมหึมาจริงๆถึงทำได้ขนาดนี้ และก็ยังทำกันออกมาอย่างต่อเนื่องและเปลี่ยนรูปแบบไปอีกเรื่อยๆ …ผมจึงเห็นว่ามันไม่ใช่ประเด็นที่ภาพมันได้มาด้วยวิธีการอะไร ทว่ามันแนบเนียนขนาดไหน มันซ้ำกับของใครหรือเปล่า มันมีสารที่เป็นประโยชน์ต่อผู้ชมหรือเปล่าต่างหาก …ฟังพ่อกับแม่โม้ให้คนอื่นฟังเรื่องลูกเรียนหนังสือเก่ง มาหลายสิบปี ไม่เบื่อหรือไงครับ …แต่ก็ยังเห็นด้วยกับคุณ Baramee Temboonkiat อยู่นะครับที่ว่ามันไม่เซ็ทน่ะ ดูน่ารักที่สุดเลย