๓๐. น้ำเอยน้ำใจ ของใครให้มา

ฤดูฝนยังมาทำงานอย่างซื่อสัตย์ไม่มีวี่แววว่าจะเข้าสายหรือเลิกก่อนเวลา
หนำซ้ำปีนี้ท่านเทวดาอาจทำโอทีอีกต่างหาก ผมไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่ให้
เด็กนักเรียนปิดเทอมหน้าฝน เค้าคงไม่รู้หรอกครับว่าการไปกลับโรงเรียน
ในสภาพฝนฟ้ากระหน่ำมันเป็นยังไง นอกจากจะเปียกปอนกันแล้วยังต้องมา
ติดแหงกบนรถเมล์เป็นชั่วโมงๆแถมต้องทนจากสารพัดกลิ่นไม่พึงประสงค์
จากผู้โดยสารรอบข้างอีกด้วย

บรรยากาศที่โรงเรียนก็เริ่มคึกคักขึ้นเป็นลำดับ หลายกิจกรรมของมอหกเ
ริ่มประดังขึ้นมา งานกีฬาสีที่เป็นเหมือนงานหลักก็ต้องเจียดเวลามาให้งานอื่นๆ
ที่เป็นประเพณีของมอหกทุกรุ่นจัดกันมาทุกปีก็คืองานคอนเสิร์ท โดยทั่วไปทุกรุ่น
ตั้งแต่มอสี่ขึ้นไปเค้าจะมีวงประจำรุ่นเอาไว้โชว์ศักยภาพความสามารถด้านการดนตรี
บางรุ่นมีสองสามวงด้วยซ้ำ งานคอนเสิร์ตจะมีมอหกเป็นตัวตั้งถือว่าเป็นเจ้าภาพ
เจ้าของงานแล้วอาจจะมีวงจากมอสี่มอห้าเป็นศิลปินรับเชิญ สถานที่จัดคอนเสิร์ท
ก็คือโรงอาหารเรานี่แหละครับ เอาโต๊ะกินข้าวออกเคลียร์พื้นที่เอาเวทีมาตั้งซะ
จัดการปิดกระจกโดยรอบด้วยผ้าดำหรือกระดาษหนังสือพิมพ์แค่นี้ก็แปลงสภาพเป็น
indoor stadium เรียบร้อย

มอหกทั้งระดับชั้นนัดประชุมกันเรื่องงานคอนเสิร์ท นำโดยท่านประธานนักเรียนไอ้ต้อม
ทุกคนลงความเห็นว่ายังไงเพื่อศักศรีดิ์รุ่นเราตายเป็นตายก็ต้องจัด คำถามต่อมาคือเรา
จะเอาวงอะไรไปเล่นเพราะรุ่นเราขึ้นชื่อว่า “เรื่องเรียนไม่เด่น เล่นกีฬาไม่ดี ดนตรีก็ไม่เอา
เน้่นเมาเป็นหลัก “(อันหลังผมเติมเอง) รุ่นผมเนี่ยเรียนก็ไม่เก่ง กีฬาก็งั้นๆยิ่งดนตรีจะมี
ก็แต่พวกมือกีตาร์ประจำวงเหล้า แต่ถ้ามาวัดกันเรื่องชั่วๆหรืออบายมุขต่างผมว่าจาก
ประวัติศาสตร์โรงเรียนยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมารุ่นผมไม่น้อยหน้าใครเหมือนกัน กว่าจะเข้า
เรื่องกันได้ที่ประชุมสรุปมอบหมายงานดังนี้ ไอ้ป๊อปที่พอจะดูเล่นดนตรีเป็นมากที่สุดรีบ
ไปจัดการเตรียมวงมาซะมีเวลาก่อนเล่นคอนเสิร์ตประมาณเกือบสองเดือน ไอ้ป๊อบรับ
ข้อเสนอที่มันปฏิเสธไม่ได้ผมว่ามันแทบเอาตีนก่ายหน้าผากเลยหละ โอ๋ จุ๊บ เหมียว
เป็นฝ่ายการเงิน จัดการเตรียมเรื่องการพิมพ์บัตรและเก็บเงิน พวกบ้านรวยอย่างไอ้หมี
เอ้ แหวน หนูนา ช่วยกันหารายได้ ถ้าขอสปอนเซอร์ใครไม่ได้หมายความว่าให้ไปไถตัง
พ่อแม่มันมา รายได้ทั้งหมดหลังหักค่าใช่จ่ายพวกเราลงความเห็นว่าจะเก็บไว้เป็นเงินรุ่น
เพื่อทำกิจกรรมอีกเยอะแยะสำหรับอีกเทอมกว่าๆที่เหลือ ยังไม่หมดครับขนาดแผนก
สำคัญคือฝ่ายสถานที่และการจัดเตรียมงาน หวยมาลงที่ผมกับไอ้เม ฝ่ายผมเนี่ยเรียก
ง่ายๆว่าเป็นแผนกทั่วไปจะตรงกว่าคือทำทุกอย่างที่พวกมันไม่ทำกัน ไม่เป็นไรขอให้ไม่
เกี่ยวกับเรื่องเรียนผมไม่เกี่ยงอยู่แล้ว ส่วนท่านประธานต้อมจะช่วยประสานงานกับทาง
โรงเรียนและดำเนินการขออณุญาติจากอาจารย์ใหญ่โดยตรง มือชั้นประธานแล้ว
ไว้ใจได้( มันบอกพวกเราอย่างนั้น)

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปแต่ละฝ่ายกลับมาประชุมอีกทีโดยพร้อมหน้า เรารายงานผลความ
คืบหน้าของแต่ละแผนก เรื่องที่น่ายินดีคือไอ้ป๊อบตั้งวงได้แล้วจากการรวมตัวเกือบ
สิบชีวิต บางคนมันต้องแทบไปอ้อนวอนเช่น คุณหนูนัทที่สุดแสนจะเป็นเด็กเรียน
ตั้งแต่เล็กจนโตเล่นเปียโนคลาสสิคมาตลอดไม่รู้ไอ้ป๊อปไปกล่อมยังไงนัทยอมและกล้า
ที่จะมาเล่นกับมัน ไอ้ป๊อปบอกว่าเริ่มซ้อมกันได้ครั้งนึงแล้ว มันว่าวงขอทานตาบอด
ใต้สะพานลอยยังเล่นเพราะกว่าอีก พวกเราให้กำลังใจมันบอกว่าเดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง
ไม่ต้องห่วง ส่วนโอ๋เอาแบบที่จะทำบัตรมาให้ดู พิมพ์ง่ายๆเหมือนนามบัตรเพราะ
ไม่อยากลงทุนสูง ค่าเข้างานคิดว่าจะเก็บคนละสิบบาทน่าจะพอดีไม่แพงหรือถูกไป
ที่ประชุมอนุมัติตามนั้น ฝ่ายบ้านรวยทั้งหลายมันก็ทำหน้าที่ตามที่ได้รับมอบหมาย
คือไถเงินบริษัทพ่อแม่มาเรียบร้อย ฝ่ายผมและไอ้เมก็แถลงผลงานว่าผมได้ไปปรึกษา
พวกรุ่นพี่เราที่อยู่คณะนิเทศฯได้คำแนะนำมาเยอะแยะ เวทียืมของมหาลัยได้ ระบบ
สีเสียงเทคนิคพิเศษพวกพี่เค้าจะมาช่วยดูให้ เรื่องจัดสถานที่คิดไว้ในหัวหมดแล้ว
ฟังแต่ละแผนกแล้วคอนเสิร์ตเราน่าจะไปได้ด้วยดี ที่สำคัญต้องยิ่งใหญ่กว่าที่ผ่านมา
สุดท้ายท่านประธานต้อมออกมาสรุปให้ฟังสั้นๆกระชับแต่ได้ใจความว่า
“ อาจารย์ใหญ่ไม่ให้จัด” ทุกคนอึ้งที่ประชุมตกอยู่ในความเงียบประมาณห้าวิ
ไอ้เมโพล่งขึ้นมาโวยวายตามประสามัน มันว่าเดี๋ยวมันจะเล่นให้เละเลยคอยดูวันนี้ถ้า
รถอาจารย์ใหญ่ยางไม่แบนสี่ล้อให้เรียกมันว่าไอ้ลูกเต่าได้เลย ( ผมไม่เข้าใจว่าลูกเต่า
มันดูน่าอายหรือต่ำต้อยตรงไหน ) ทุกคนช่วยกันห้ามเพราะรู้ว่ามันเอาจริงและเคยทำ
จริงมาแล้ว โอ๋ที่ดูจะเป็นเรื่องเป็นราวที่สุดถามท่านประธานต้อมว่าเรื่องเป็นยังไงอยู่ดีๆ
ทำไมถึงมาห้ามรุ่นเรารุ่นอืื่นก็จัดกันมาทุกปี ไอ้ต้อมแถลงหลังจากอมพนำอยู่นาน
มันเล่าให้ฟังว่าเมื่อสองวันก่อนพอดีมีประชุมกรรมการโรงเรียนหลังจากเค้าเลิกกันมันก็
ขออณุญาติอาจารย์ใหญ่บอกว่ามีเรื่องของมอหกอยากคุยด้วย แล้วก็เล่าสาธยาย
โปรเจ๊คท์พวกเราให้แกฟัง แกก็ฟังไปยิ้มไปจนมันเล่าจบอาจารย์ใหญ่บอกว่าคณะ
อาจารย์เพิ่งประชุมกันก่อนหน้านี้วันนึงว่าไม่อณุญาติให้นักเรียนจัดกิจกรรมใดใดที่
โรงอาหารอีกเด็ดขาด เพราะที่ผ่านมาหลังจากจัดงานกันทุกครั้งโรงเรียนต้องเสีย
งบประมาณมากมายในการซ่อมโต๊ะ เก้าอี้ บางครั้งกระจกแตกก็มี แล้วแกก็เดินจาก
ไอ้ต้อมไป เรื่องใหญ่แล้วซิครับ เสียหน้าแน่ๆถ้ารุ่นเราไม่มีคอนเสิร์ท ที่ประชุมเริ่มช่วย
กันระดมความคิดหาทางออกกัน ไอ้ป๊อปเสนอว่าเราจะแต่งเพลงประท้วงดีไม๊เนื้อหา
หนักๆถึงความไม่ยุติธรรมเหมือนพวก น้าจอห์น เลนน่อน หรือน้าแอ๊ด คาราบาวเค้า
ทำกันให้โลกได้รับรู้เลย ที่ประชุมมีความเห็นว่ามึงเอาเวลาไปซ้อมดนตรีให้เล่นดีกว่า
วงขอทางก่อนเถอะ ไอเดียไอ้ป๊อปถูกพับไป ไอ้หมีเสนอว่าถ้าเค้าไม่ให้จัดโรงอาหาร
เราไปจัดกลางแจ้งเลยไม๊ กลางสนามบอลแบบเวทีโลกดนตรีหรือเจ็ดสีคอนเสิร์ท
ทางฝ่ายการเงินและฝ่ายรายได้แย้งมาว่าจะเก็บบัตรยังไงที่โล่งขนาดนี้ ท่านประธาน
ต้อมสรุปว่าไม่มีทางแน่ๆเพราะสนามบอลโรงเรียนเพิ่งปรับปรุงอาจารย์ใหญ่หวง
ยิ่งกว่าลูกสาวอีก ปกติก็ไม่ค่อยให้นักเรียนลงไปเล่นอยู่แล้วสงสัยแกจะทำสนามบอล
ไว้แค่ประดับโรงเรียน ถึงตาผมบ้างผมเสนอว่าใต้ถุนตึกบริหารเป็นไง ถ้าเราเปิด
ประตูบานพับตรงห้องประชุมใหญ่มันก็จะได้พื้นที่พอสมควร อาจกว้างไม่เท่า
โรงอาหารแต่ได้เรื่องความยาว ตรงช่วงโถงใต้ถุนก็หาผ้าดำหรืออะไรก็ได้มาปิดใ
ห้แสงไม่เข้าและกันคนได้ด้วย ที่ประชุมค่อนข้างแปลกใจที่เห็นว่านานๆผมจะพูดจา
มีสาระได้เรื่องได้ราวกับเค้าบ้างไอ้เมสนับสนุนความคิดผมแบบสุดตัว มันบอกถ้าทาง
โรงเรียนอณุญาติให้ใช้ได้มันจะเนรมิตใต้ถุนตึกให้กลายเป็น MBK HALL
ทุกฝ่ายเห็นดีเห็นงามด้วย เหลือแค่ไอ้ต้้อมที่ต้องไปเจรจากับทางอาจารย์ใหญ่
คราวนี้ไม่รู้ลมปากมันจะได้ผลรึเปล่าคงต้องเอาใจช่วยกันทุกคน

ในช่วงนี้งานกีฬาสีดูจะตกเป็นรอง พวกเราหันมาทุ่มให้กับงานคอนเสิร์ทที่ต้องเกิด
ขึ้นก่อน ผมเลยไม่ค่อยได้มีโอกาสเจอน้องผึ้งบ่อยนัก ยิ่งกับดาวคุยกันครั้งสุดท้าย
เมื่ออาทิตย์ก่อนไม่น่าเกินห้านาที ผมยั้งปากไว้เรื่องที่จะชวนดาวมาดูคอนเสิร์ท
ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะชวนดีไม๊ ดาวอาจเห็นเป็นเรื่องไร้สาระ เสียเวลาเรียนพิเศษ
ของดาวเปล่าๆ สำหรับน้องผึ้งผมเตรียมบัตรไว้ให้เธอแล้วครับ

ระหว่างที่เรารอคำตอบจากทางอาจารย์ใหญ่ การเตรียมงานของเราก็ไม่หยุดนิ่ง
วงไอ้ป๊อปเริ่มเล่นได้ดีกว่าวงขอทาน ผมแวะไปดูมันที่ห้องซ้อมตรงตีนสะพานหัวช้าง
วงรุ่นเราเป็นส่วนผสมที่ไม่ลงตัวที่สุด ไม่นึกว่าคนเหล่านี่้จะมาอยู่ร่วมกันได้ วงดนตรี
ที่มีสมาชิกประมาณหนึ่งทีมฟุตบอล สองในนั้นคือพวกท๊อปเทนของฝ่ายกิจการนักเรียน
อีกสองคนน่าจะใช้เวลาว่างกับตำราเรียนหรืออยู่ในห้องสมุดมากกว่า มือคีย์บอร์ดที่
ปกติแล้วควรอยู่หลังแกรนด์เปียโนในห้องโถงที่มีระย้าแชนด์เดอร์เลียแขวนอยู่
มือกลอง”ไอ้แหนม” ที่ร่างของมันทำให้กลองชุดใหญ่กลายเป็นของเด็กเล่น ไม่พอครับ
วงมันมีเพอร์คัสชั่นกะเค้าด้วย (ที่จริงมีแค่กลองแบบรถผ้าป่า ) บรรเลงโดยไอ้แป๊ะ
เจ้าของฉายา”จังหวะนรก”ยังไม่รวมนักร้องรับเชิญและไม่ได้รับเชิญอีกสี่ห้าคน
วงรุ่นเราเล่นได้ดีกว่าที่ผมคิดครับ เห็นอย่างนี้ก็หมดห่วงเรื่องดนตรี เห็นความตั้งใจและ
ทุ่มเทของทุกคนแล้วผมว่างานนี้สนุกแน่ๆ แต่มีอย่างนึงที่ผมกับไอ้เมหนักใจคือเรื่อง
ขนาดของเวทีที่จะสามารถบรรจุนักดนตรีและเคร่ืองดนตรีครบชุด ดูท่ามันต้องใหญ่
ประมาณเวทีลูกทุ่งที่มีหางเครื่องเป็นร้อยชีวิต

ผมกับไอ้เมเทียวเข้าเทียวออกคณะนิเทศฯวันละหลายรอบ เราแวะไปคุยกับรุ่นพี่
เรื่องระบบแสงสีเอาตรงๆก็คือไปขอความช่วยเหลือเพราะถึงแม้เราจะไถเงินพ่อแม่
เพื่อนมาได้บ้างแต่ก็ยังไม่พอกับค่าใช้จ่ายต่างๆอยู่ดี ตอนนี้ทุกฝ่ายพร้อมแล้วครับ
เหลือแค่รอคำตอบจากทางโรงเรียน พวกเราตั้งความหวังกันไว้สูง อยากทำงานนี้
ให้ออกมาดีที่สุดเท่าที่ความสามารถพวกเราจะมี อยากทำให้ดีกว่าปีก่อนๆ
อยากให้ทุกคนทั้งในและนอกโรงเรียนเห็นว่ารุ่นเราถ้าลองตั้งใจจะทำอะไรดีๆซักอย่าง
มันก็ไม่น้อยหน้าใครเหมือนกัน สำหรับพวกเรามันไม่ใช่แค่คอนเสิร์ทแต่มันเป็นการ
พิสูจน์ตัวพวกเราเอง แต่ผมก็แอบเผื่อใจเล็กๆไว้สำหรับความผิดหวัง ยังไงก็ตาม
สิ่งที่ผมเห็นมาตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมามันมีคุณค่ามหาศาลสำหรับผมมากกว่า
คอนเสิร์ทนี้ การร่วมแรงร่วมมือกันของเพื่อนทุกคน ความเสียสละเวลาอันมีค่าของ
แต่ละคน โดยเฉพาะสิ่งที่ทุกคนหยิบยื่นให้กันแบบไม่มีตระหนี่ถี่เหนียว สิ่งที่เราเรียก
มันว่า “น้ำใจ” ไงล่ะครับ